Column
Er breekt weer een nieuwe fase aan in mijn leven. Jawel, ik ga afscheid nemen van Little Dutchman….
Na 3 hele fijne jaren, waarin ik heel veel heb geleerd, leuke contacten heb gelegd en mijn ondernemerszin een nog grotere boost heeft gekregen, werd het toch tijd om een keuze te maken. En aangezien kiezen niet één van mijn sterkste kanten is… Ik ga het liefst namelijk altijd voor en/en… vond ik het nu tijd om een keuze te maken tussen of/of.
Wat ik altijd belangrijk heb gevonden en uiteraard nog steeds, is om ergens helemaal voor te gaan. Daar krijg ik energie van! En dat heeft Little Dutchman mij de laatste 3 jaar zeer zeker gebracht. Maar nu wordt het tijd om weer een stapje verder te kijken. Want uiteraard is er meer dan mijn webshop alleen. Naast mijn job hier, ben ik ook moeder, echtgenote en betrokken bij ons andere bedrijf, Poppe Installatietechniek. En dat brengt voor iemand als mijn persoon met zo nu en dan aardig wat perfectionistische trekjes toch de nodige drukten met zich mee.
Poppe Installatietechniek is het bedrijf dat we sinds 1999 samen met m’n schoonouders leiden. En aangezien ook zij regelmatig al eens een stapje verder kijken, naar hun pensioen, hun welverdiende rust... (Groot gelijk hebben ze trouwens….) werd het toch steeds duidelijker dat en/en een beetje te veel van het goede zou gaan worden. Na uitgebreid gezinsberaad heb ik de knoop doorgehakt; Het wordt de komende jaren ons installatiebedrijf waar mijn toewijding naar uit zal gaan en daarmee werd het afscheid van Little Dutchman een feit. Jammer, maar het voelt als een goede stap richting onze toekomst. Samen met manlief heb ik ook nu weer heel veel zin, om ook deze uitdaging weer aan te gaan!
Wat wil dit zeggen voor Little Dutchman op korte termijn:
*De webshop blijft de komende maanden gewoon online en je zult te maken krijgen met hoge kortingen! Maar dat vinden jullie vast niet erg…
We blijven jullie middels onze nieuwsbrieven hiervan op de hoogte brengen.
*Heb je nog een kadobon? Deze kun je nog gewoon besteden de komende tijd.
*Heb je vragen, mail gerust! hello@littledutchman.nl
Uiteraard wil ik al mijn trouwe klantjes van harte bedanken voor het vertrouwen in mij en in Little Dutchman. Maar uiteraard ook man- en zoonlief voor hun toewijding en hun welwillendheid wanneer ik ze nodig had. Vaders voor het grotere sjouwwerk en zoonlief voor het oneindige paswerk.
Dankjewel!
Ilze
Onze Knutselkoning
Al wekenlang worden er tijdens onze wandeltochten (én tochtjes) met de hond, kastanjes gezocht en meegezeuld naar huis. De 'kastanjekist' in de garage wordt tot grote genoegdoening van Wessel steeds voller en voller. We hebben er echt al heel veel!
En dan? vraag ik me af, wat gaan we daarmee doen?
Ik stel voor om een keer een knutselmiddag te houden. En aangezien hier in huis nooit geknutseld wordt, is dit een vrij bijzonder voorstel. Maar op zich nog niet zo'n slecht idee, ik zie het voor me als een echt moeder/kind momentje. ;-) Wessel en ik gaan een herfststukje maken!
Het is woensdagmiddag en na het eten van de boterham staat Wessel al direct in de startblokken. Maar eerst de voorbereidingen... Laat ons die even goed aanpakken. Zeiltje op tafel, 'werkkleren' aan en ja, wat zal ik doen met m'n nieuwe witte stoeltjes? Toch ook maar even omruilen voor de oude exemplaren die nog op de zolder staan. Dit om te voorkomen dat deze knutselmiddag helemaal onvergetelijk wordt door blijvende lijmresten en andere viezigheid op m'n nieuwe stoeltjes.
Nou..., naar mijn idee is er niets aan het toeval overgelaten. de keuken is omgetoverd tot een waar werkterrein! Nu alles op tafel, oase, lijmpistool met patronen, bladeren, noten en héél véél kastanjes, we gaan er aan beginnen. We gaan een ‘kastanjetaart’ maken!
Mama gaat aan de slag met de oase en Wessel pakt ook z’n verfspullen er nog even bij, want een beetje kleur doet altijd goed, is zijn motto. Binnen de kortste keren zijn we gezellig druk. Precies zoals ik me had voorgesteld. Helemaal leuk!
De stukken oase worden aan elkaar gelijmd, de taart krijgt drie verdiepingen. En Wessel is druk in de weer met z’n verfpotten en verfkwasten. (Heel) even later liggen op tafel 5 geverfde kastanjes. (Wel leuk die kleurtjes…….)
En nu mama, nu wil ik toch liever gaan voetballen.
Ohhhhhhh, ja……… En onze taart dan?
Maak jij die maar af, ik vind dat je dat heel goed doet.
Die kleine wijsneus...
Ik kijk om me heen, de keuken een grote chaos en daar zit ik dan met m'n taart. Hondlief trouw aan m'n voeten en zoonlief die ik buiten helemaal zie opgaan in z'n voetbalspel. Wel ja, ook gezellig.
Ik concentreer me maar even verder op m’n taart, want er is nog veel werk te doen…
’s Avonds komt papa thuis en Wessel wijst enthousiast naar de (hele mooie) taart die op de tafel in de woonkamer staat.
Kijk! WE hebben een herfststuk gemaakt!
Ach ja….
Dagje kayak en PROOST!
Een actieve vakantiedag in het verschiet.
We gaan samen met Benny, Sarina en Melanie kayakken!
De rugzakken worden gevuld met broodjes, koekjes, frisdrank en nog snel vul ik ook een paar kleine flesjes op met water. Want wie weet hoe lang zijn we onderweg...
We kunnen er tegen aan!
We zijn in 2 x 3 mans formatie, dus we vragen 2 kayaks voor 3 personen voor een gehele dag, un jour.
De 2 bedienden achter de balie kijken elkaar een beetje vertwijfeld aan, maar de dame knikt ja, dat kan.
Heel even rijst er een klein vraagteken in m'n hoofd, maar dat verdwijnt weer snel door het enthousiamse van de kids.
De waterdichte tonnetjes worden gevuld met onze proviance, de peddels gaan aan boord en de plaatsen worden wat wiebelig ingenomen. De papa's achterin, de kids in het midden en de moeders voorin. Daar gaan we! De natuur in...
Wow, wat is het adembenemend! We varen tussen de hoge kliffen met boven ons een prachtig blauwe lucht in het franse natuurgebied Gorges du Verdon.
Maar naast het genieten van de natuur is het minstens zo hard werken. Wat een wind ook!
Na een uurtje peddelen voel ik dat er spieren worden aangesproken waarvan ik niet wist dat ik ze had. Dat dit goed is voor de 'kipfiletjes' aan de bovenarmen, daar is geen twijfel over mogelijk.
Het wordt tijd om de proviance eens aan te spreken, we gaan op zoek naar een mooi picknick plekje, een 'ministrandje' zoals de kids het noemen.
Nee, hier is het te klein..... Nee, daar in de verte is volgens mij een beter plekje... Laten we nog even de bocht om gaan... en nog een bocht en nog een bocht. Zo peddelen we maar verder en verder, op zoek naar.... ja op zoek naar wat? De ideale picknickplaats tussen de kliffen? En weer zijn we een klein uurtje verder.
Wanneer het ook bij enkelen begint te knijpen aan de plasbuis, zijn we bij het zien van een stuk vlakke rots, opeens niet meer zo kieskeurig. Dat gaat 'm worden.
En jawel, we meren aan. Ook dit blijkt weer niet de ideale plek te zijn, maar in het kader van 'genoeg is genoeg' klimmen we de kayaks uit en zetten we ons één voor één neer op de rots. Het gaat net, we zitten mooi op een rijtje en met een beetje doorgeefwerk gaat het helemaal goed komen. Ik zit 4e en roep het hardst om drinken. Ik wilde me in die kayak niet echt laten kennen, maar ik had ECHT dorst. De mannen zorgen voor de aanvoer van eten en drinken uit de ton. En jawel, het eerste flesje water bereikt mij. Ik neem een paar reuze slokken. Heerlijk! 'I needed that'.
Bij het nemen van de 3e slok zegt Stefan opeens, wat zit daar nou in? Gewoon water, zeg ik. Het is nog lekker koel hoor...
Nee, daar..... Hij wijst naar het midden van het flesje en ik kijk.... en kom vervolgens de eerste 5 minuten niet meer bij van de slappe lach.
Levensgevaarlijk trouwens op die steen, want zoveel plek hebben we niet en als we gaan rollen dan liggen we met z'n allen in het ijskoude bergwater.
Er zit een wattenstaafje in m'n flesje water! Jawel, een gebruikt exemplaar!!
Alhoewel daar nu niets meer van te zien is...
Niemand snapt er iets van. Maar ik herinner het me weer precies. Dit moet het flesje zijn geweest, dat op dag 2 van onze heenreis naar het Zuiden leeg in de deurpost van de auto zat en uitkomst bood, voor het wattenstaafje dat ik gebruikt had en even nergens anders kwijt kon.
We liggen allemaal in een deuk van het lachen en ook de rest van de vakantie heeft dit nog voor de nodige lachmomentjes gezorgd.
Onze kayakdag werd een vermoeiende, maar geweldige dag.
Aan het eind van de dag had ik blaren op m'n handen en armen als boomstammen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Belangrijker was, hoeveel kilometer hadden we nu afgelegd! Daar waren inmiddels door de mannen met behulp van de I-phone al hele 'berekeningen' op los gelaten. Bij het inleveren van de kayak vroegen we dan ook vol verwachting aan de 'kayakdame' hoe groot de afstand was. We doken met z'n allen fanatiek op de plattegrond en gaven aan hoever we gekomen waren.
Een beetje ongeloofwaardig, keek de dame op en zei: C'est 18 kilometres.
Wat haar verwachtingen van ons nu eigenlijk waren, daar zijn we niet helemaal achter gekomen. Maar dat ze ons, Nederlandertjes niet hoog op had, dat was duidelijk.
Maar wij waren trots. Jawel, 18 km a un jour!
Au revoir, Madame.
